Hildegard Peplau (1909-1999)
1.Fase de orientación: o paciente manifesta unha necesidade
2.Fase de identificación: identifícase que profesional pode axudarlle
3.Fase de aproveitamento: empréganse os recursos proporcionados
4.Fase de resolución: remata a relación enfermeira-paciente
Peplau tamén definiu cinco roles distintos que podía desenvolver unha enfermeira:
-Persoa allea que non ten relación co paciente ainda.
-Docente que instrúe ao paciente en saúde.
-Líder que guía ao paciente nos coidados.
-Sustituto que realiza os coidados polo paciente cando este non pode.
-Conselleiro que asesora ao paciente na toma de decisións.
Patricia Benner (1942)
Os cinco niveis que estableceu foron:
1.Principiante: guíase polas normas e non diferencia entre relevante e irrelevante. Neste nivel estarían os estudantes de enfermería e os profesionais nunha área descoñecida para eles.
2.Principiante avanzado: realiza unha actuación aceptable, pero baseada máis na situación que no paciente. Neste nivel estarían os recién graduados.
3.Competente: aprende das situacións reais da práctica e imitando accións dos demais. Planifica os coidados segundo o tempo e as tarefas a realizar.
4.Eficiente: percibe a situación coma un conxunto, domina de xeito intuitivo a situación e está máis implicada co paciente e coa familia.
5.Experto: ten un dominio clínico baseado en recursos, asimila o saber práctico, ten unha visión xeral da situación e é capaz de previr o inesperado.
Betty Neuman (1924)
Desenvolveu en 1972 o modelo de Sistemas de Coidado, cuxo centro é o estrés e a súa resolución, falando de factores estresantes. Ademais, define o que para un individuo son as “liñas de defensa”:
1.Liña de resistencia: formada polos recursos que protexen a un individuo dun factor estresante, agás a súa inmunidade.
2.Liña normal de defensa: cando se adapta un factor estresante, chégase a este estado de estabilidade, como son a dieta saudable ou o exercicio.
3.Liña flexible de defensa: protexe a liña normal de defensa (2) e amortigua o efecto dos factores estresantes.
Deste xeito, na liña normal de defensa facemos unha resposta adaptativa, cando ainda non se alterou a estabilidade. Cando o factor estresante chega a unha liña máis profunda, a de resistencia, xera unha alteración no sistema.
Tamén organiza a actuación enfermeira en tres intervencións:
-Prevención primaria: promoción da saúde e identificación e reducción de factores de risco.
-Prevención secundaria: aparecen os síntomas relacionados co factor estresante e débese aplicar un tratamento.
-Prevención terciaria: o paciente se recupérase e vólvese á prevención primaria.
No noso blog poderás atopar no apartado de Grandes Enfermeras a outras dúas teóricas moi importantes: Florence Nightingale e Virginia Henderson.
Referencias bibliográficas
Peplau, H. E. (1997). Peplau's theory of interpersonal relations. Nursing science quarterly, 10(4), 162-167.
Benner, P. (1984). From novice to expert. Menlo Park, 84(1480), 10-1097.
Altmann, T. K. (2007). An evaluation of the seminal work of Patricia Benner: theory or philosophy?. Contemporary nurse, 25(1-2), 114-123.
Romero-Herrera, G., Flores-Zamora, E., Cárdenas-Sánchez, P. A., & Ostiguín-Meléndez, R. M. (2007). Análisis de las bases teóricas del modelo de sistemas de Betty Neuman. Enfermería Universitaria, 4(1).